Dit is een van de sterrenbeelden dat een deel van de hemel, waarin zich weinig heldere sterren bevinden, moest opvullen. De Duitse amateur-astronoom en burgemeester Johannes Hevelius, die leefde van 1611-1687 heeft het sterrenbeeld Hagedis zijn naam gegeven. Het ligt ingesloten tussen de sterren beelden Cepheus, Zwaan, Pegasus, Andromeda en Cassiopeia. De helderste ster Alfa heeft een schijnbare magnitude van 3,85 en een absolute magnitude van 1,6. De ster staat op een afstand van 91 lichtjaar.

De Halternevel is een planetaire nevel in het sterrenbeeld Vosje. De nevel is ontdekt in 1764 door de bekende Franse sterrenkundige Charles Messier. De nevel wordt ook wel aangeduid met M27 of NGC 6853. Dat betekent nummer 27 in de Messier-katalogus of nummer 6853 in de New General Catalogue. De schijnbare magnitude van de nevel is ongeveer 8. De Halternevel heeft een grote schijnbare middellijn. Die bedraagt maar liefst 5« boogminuut.

Het lijkt het beste te erkennen dat we nog niets afweten van de oorsprong van het heelal. Het ontstaan van de materie is een nog volkomen onbegrepen zaak. Het helpt evenmin te stellen dat er geen tijdstip van ontstaan aanwijsbaar is. Het enige dat we kunnen doen, is proberen de ontwikkelings gang ervan tot in de vroegste stadia te volgen. Volgens de evolutietheorie is alle materie in het heelal op één bepaald moment ontstaan.

Het beeld dat de zon (helios is het grieks) in het midden van het zonnestelsel staat. Bedacht door Nicolaus Copernicus.

De Helixnevel, ook wel aangeduid als NGC 7293 (dat wil zeggen nummer 7293 uit de New General Catalogue) is een planetaire nevel in het sterrenbeeld Waterman. Van alle planetaire nevels heeft deze de grootste schijnbare afmetingen: 12 bij 12 boogminuten. Dat is ongeveer de helft van de schijnbare middellijn van de maan. Hoe groter de schijnbare afmeting van een planetaire nevel is, hoe geringer ook zijn oppervlakte-helderheid. De schijnbare helderheid van de Helixnevel is magnitude 6«.

Tussen de sterrenbeelden Lier en Noorderkroon kun je het sterrenbeeld Hercules aan de hemel vinden. Het sterrenbeeld is erg uitgestrekt en niet zo makkelijk aan de hemel te herkennen. Hercules was een halfgod: zijn vader was de oppergod van de Romeinen Jupiter, zijn moeder een gewone vrouw. Toen de vrouw van Jupiter, een godin (dus niet de moeder van Hercules), zag, dat Jupiter een tijdje naar de aarde was geweest, en daar met een vrouw getrouwd was, werd ze vreselijk kwaad, en ze probeerde Hercules zoveel mogelijk tegen te werken.

Het Hertzsprung-Russell Diagram Het Hertzsprung-Russell Diagram (vaak kortweg HRD genoemd) is onafhankelijk van elkaar ontworpen door de Deense sterren kundige Ejnar Hertzsprung (1873-1967) en zijn Amerikaanse collega Henry N. Russell (1877-1957). Het HRD ontstaat wanneer men van een groot aantal sterren de lichtkracht (dus de absolute magnitude) uitzet tegen hun oppervlakte-temperatuur of het spectraaltype. De meeste sterren komen in dit diagram voor in een langgerekte strook die we de hoofdreeks noemen.

Op 25 mei 1961 begon het Apollo-project met de belofte van president John F. Kennedy aan het Congres dat vóór 1970 er een mens op de maan zou landen. Deze uitspraak was natuurlijk heel gedurfd omdat op dat moment niet te overzien was of in zo’n korte tijd een bemande reis naar de maan inderdaad kon worden gemaakt. De beslissing van Kennedy werd met gejuich begroet. Geld speelde geen enkele rol.

Melkwegstelsel Alle sterren die wij aan de hemel kunnen zien, maken deel uit van één enorm groot stelsel van sterren. Dit sterren stelsel noemen wij ons Melkwegstelsel. Je moet je ons Melkwegstelsel voorstellen als een platte schijf. De verhouding tussen dikte en diameter komt globaal overeen met die van een langspeelplaat. Wel is gebleken dat de dikte van de schijf van het Melkwegstelsel langzaam naar het centrum toeneemt. De schijf heeft een middellijn van ongeveer 100.

De schijnbare afstand van een planeet tot de zon noemen we elongatie. De elongatie van een planeet wordt in graden uitge drukt. Deze graden hebben helemaal niets met temperatuur te maken. Het zijn graden van een cirkel. Iedere cirkel kun je verdelen in 360 graden. Een halve cirkel heeft daarom 180 graden en een kwart cirkel 90 graden. Eén graad is het 1/360ste deel van een cirkel. Dat is dus een heel erg klein hoekje.