Maat voor het terugkaatsingsvermogen van licht. Zoals je weet kaatst een spiegel meer licht terug dan een zwart stuk papier. Het albedo van een spiegel is dan ook veel hoger dan het albedo van zwart papier. Het albedo ligt altijd tussen 0 en 1. Bedraagt het 0, dan wordt helemaal niets terugge gekaatst. Dat komt echter in de natuur niet voor. Bedraagt het albedo 1, dan wordt al het licht teruggekaatst.

Albert Einstein Albert Einstein was een Amerikaans wis- en natuurkundige van Duitse afkomst. Einstein is vooral bekend geworden door het opstellen van de relativiteitstheorie. Hij ontving in 1921 de Nobelprijs voor natuurkunde. Albert Einstein werd op 14 maart 1879 geboren in Ulm. Dat is een stad in het zuiden van Duitsland. Al snel na zijn geboorte verhuisde de familie Einstein naar München. Albert haalde daar op de lagere school al zeer hoge cijfers.

De ster Algol in het sterrenbeeld Perseus is de op één na helderste ster van dit sterrenbeeld. Zijn helderheid verandert regelmatig. Dat was reeds in de Oudheid bekend. Toen al heeft de ster zijn bijnaam «duivelsster» gekregen. De helder heidswisselingen van Algol zijn dan ook zonder veel moeite met het blote oog zichtbaar. Hoe ontstaan nu die helderheidsveranderingen? Algol is een dubbelster. Deze dubbelster bestaat uit een kleine heldere blauwe ster en een grotere rode ster.

Almagest is de Arabische titel van een vertaling van het belangrijkste boek van de astronoom Claudius Ptolemaeus. De oorspronkelijke titel luidt «Megalé suntaxis tès astronomias» dat «Grote verhandeling over de sterrenkunde» betekent. Ptolemaeus was een Grieks sterrenkundige uit Alexandrië die leefde van 87 - 150 na Christus. Hij dacht dacht de aarde in het middelpunt van het heelal stond. De zon, maan en de planeten zouden om de aarde heen draaien.

Een samenvatting van gegevens en voorspellingen voor het lopende jaar. In een astronomische almanak kun je zoal vinden: posities van de planeten, samenstanden, minima en maxima van veranderlijke sterren, posities van de grote Jupitermanen, gegevens over de maanfasen, tijden van zonsopkomst en zonsondergang, enzovoort. Er zijn echter ook niet-astronomische almanakken. De «Enkhuizer-Almanak» is daar een voorbeeld van.

Het sterrenbeeld Altaar was reeds bekend bij de Griekse en Romeinse sterrenkundigen. Op de kaarten werd het getekend als een offertafel, waaraan Aratos uit Soli de naam van Thytérion gaf. Cicero nam hem in het Latijn over als Ara. Het sterrenbeeld heeft slechts twee sterren die helderder zijn dan magnitude 3. Bovendien staat het zo zuidelijk, dat het vanuit ons land nooit te zien is. De Latijnse naam van het sterrenbeeld Altaar is Ara.

Aminozuren zijn tamelijk eenvoudige chemische moleculen. Lange ketens aminozuren vormen verbindingen die we eiwitten noemen. In alle levende wezens komen eiwitten voor.

De amplitude geeft bij een veranderlijke ster het verschil aan tussen maximum (de grootste helderheid) en minimum (de kleinste helderheid. Een hele bekende veranderlijke ster is de ster Algol in het sterrenbeeld Perseus. Deze ster verandert van helderheid doordat de ster van de aarde uit gezien regelmatig bedekt wordt door een zwakkere begeleider. Normaal heeft Algol een helderheid van magnitude 2,2. Wan neer Algol door zijn zwakkere begeleider is bedekt is de helderheid gedaald tot magnitude 3,5.

Het sterrenbeeld Andromeda kun je in het najaar hoog in het zuiden aan de hemel vinden. De meest linker ster van het sterrenbeeld heet Alamak. Dit is een prachtige dubbelster. Reeds in een kleine sterrenkijker is het kleurverschil tussen beide sterren goed te zien. Alamak zelf heeft een schijn bare magnitude van 2,28 en is oranje van kleur. De begeleider heeft een schijnbare magnitude van 5,08 en is blauw. De afstand tussen beide sterren bedraagt ongeveer 10 boogseconden.

Bron: Wikipedia, geupload door NotFromUtrecht De Andromedanevel (M31) Als je op een heldere herfstnacht naar het sterrenbeeld Andromeda kijkt, kun je daar onder gunstige omstandigheden met het blote oog reeds een wazig vlekje zien. Dat is de beroemde Andromedanevel. Je moet dan natuurlijk geen last hebben van storend maan- of stadslicht. Het beste kun je bovendien een verrekijker gebruiken. De Andromedanevel is reeds in de 10de eeuw beschreven door de Arabische sterrenkundige al-Soefi en in 1612, na de uitvinding van de kijker, opnieuw ontdekt door Simon Marius.