Perkenwet Een van de drie wetten die zijn opgesteld door de beroemde Duitse sterrenkundige Johannes Kepler die leefde van 1571 tot 1630. De Perkenwet zegt dat de voerstraal (dat is de denkbeeldige lijn van het middelpunt van een planeet naar het middelpunt van de zon) in gelijke tijden gelijke opper vlakken doorloopt. Dat komt doordat een hemellichaam in zijn baan om de zon sneller beweegt wanneer de afstand tot de zon kleiner wordt.

Tussen Andromeda en Voerman ligt het sterrenbeeld Perseus. Ga je van Perseus verder naar het sterrenbeeld Cassiopeia, dan zie je op heldere maanloze nachten ongeveer in het midden tussen beide sterrenbeelden twee lichtende wolkjes. Het zijn twee open sterrenhopen{.two} die tot Perseus behoren. Het is de moeite waard eens een verrekijker op deze sterrenhopen te richten! De merkwaardigste ster van Perseus is Algol. Hij verandert elke drie dagen in helderheid.

Het sterrenbeeld Phoenix is door de Duitse sterrenkundige Johann Bayer (1572-1625) ingevoerd. Het stelt de mytholo gische vogel voor die uit zijn eigen as herrijst. De ster Alfa van het sterrenbeeld is de enige ster die helderder is dan magnitude 3. De ster heeft een schijnbare magnitude van 2,44 en staat op een afstand van 76 lichtjaar. Het sterrenbeeld komt in ons land nooit boven de horizon. De Latijnse naam van het sterrenbeeld Phoenix is hetzelfde als de Nederlandse naam.

Pi (normaal geschreven als ã) is een letter uit het Griekse alfabet. Vaak stelt het een onmeetbaar getal voor dat gelijk is aan de omtrek van een cirkel gedeeld door zijn middellijn. Het getal ã bedraagt afgerond 22/7 ofwel 3,14. Pi maal de middellijn geeft dus de omtrek van een cirkel. In formulevorm: ã x m = omtrek. Hierin staat de m voor de middellijn en ã bedraagt zoals gezegd 3,14.

Het sterrenbeeld Pijl is een klein en onbelangrijk sterren beeld dat je 's zomers en in de herfst kunt vinden tussen de sterrenbeelden Lier, Arend en Zwaan. Dus eigenlijk precies in het midden van de zomerdriehoek{. De Pijl bestaat alleen maar uit hele zwakke sterretjes die je alleen onder zeer goede waarnemingsomstandigheden kunt zien. Geen van de sterren heeft een helderheid groter dan magnitude 4. Het sterrenbeeld Pijl komt al voor in de catalogus van 48 sterrenbeelden van de astronoom Claudius Ptolemaeus die leefde van 87 - 150 na Chr.

Planetaire nevels behoren tot de groep lichtende nevels. De naam planetaire nevel is afkomstig van William Herschel (1738-1822) die in 1785 deze naam aan dit type nevel gaf. Planetaire nevels lijken in een kijker een beetje op een een schijfje. Net als een planeet. Maar ze hebben met planeten natuurlijk helemaal niets te maken. Planetaire nevels zijn ronde of bolvormige gasmassa's. In het midden vinden we meestal een zwak sterretje.

Om de zon draaien negen planeten. De aarde is er één van. Twee planeten staan dichter bij de zon dan de aarde. Dat zijn Mercurius en Venus. Doordat deze planeten een baan binnen de aardbaan beschrijven noemen we ze binnenplaneten. Zo zijn er natuurlijk ook buitenplaneten. Deze staan verder van de zon dan de aarde. Het zijn Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus en Pluto. Alle planeten worden in dit programma appart behandeld.

Dit zijn kleine planeetjes, die bijna allemaal tussen de banen van Mars en Jupiter om de zon bewegen. In de 18de eeuw hebben veel sterrenkundigen gezocht naar een nieuwe planeet tussen de banen van Mars en Jupiter. Aanleiding was de onverwachte ontdekking in 1781 van de planeet Uranus door William Herschel. Dat was voor het eerst dat er een planeet werd ontdekt naast de planeten Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en Saturnus, die al sinds de oudheid bekend waren.

Aan de rand van ons zonnestelsel bevinden zich de planeet Pluto en zijn maan Charon. De eerste werd op 18 februari 1930 ontdekt door Clyde W. Tombaugh en genoemd naar de mythologische figuur Pluto, de broer van Jupiter (Zeus) en Neptunus (Posei don). Pas sinds de ontdekking van het maantje Charon op 22 juni 1978 door James W. Cristy hebben de astronomen een beter idee gekregen van de opbouw van Pluto.

Bij de polen van de aarde is soms een prachtig schouwspel te zien. Het is het poollicht; een zacht glanzend gekleurd licht dat de hele hemel in vlam lijkt te zetten. Het ver schijnsel heeft te maken met de zonne-activiteit. Het poollicht wordt vaak met de Latijnse namen auora borealis (noorderlicht) of auora australis (zuiderlicht) aangeduid. Het kan bijna zo helder worden als de Volle Maan! Het verschijnsel treedt gewoonlijk op in de nabij heid van de polen van de aarde, en hoe noordelijker (of zuidelijker) je op de aardbol woont, hoe indrukwekkender je het zal kunnen waarnemen.