Reuzensterren zijn sterren die veel groter zijn dan onze zon. Een voorbeeld van een reuzenster is de heldere ster Arcturus in het sterrenbeeld Boötes. Veel reuzensterren zijn roodachtig van kleur. Daarom noemen we ze wel eens rode reuzen. Er zijn ook sterren bekend die nog veel groter zijn dan een reuzenster. Deze sterren worden superreuzen genoemd. Ook deze zijn meestal rood door de betrekkelijk geringe opper vlakte-temperatuur. De ster Betelgeuze in het sterrenbeeld Orion is een mooi voorbeeld van een superreus.

De Ringnevel in het sterrenbeeld Lier is het klassieke voorbeeld van een planetaire nevel. Het is bovendien de eerst ontdekte nevel van dit type. De Franse astronoom Antoine Darquier ontdekte hem in 1779 met een 7« cm telescoop. De nevel wordt ook wel aangeduid met M 57 of NGC 6720. Dat wil zeggen nevel 57 uit de beroemde kata logus van Messier of nevel 6720 uit de New General Catalogue van Dreyer.

De Rosettenevel is een heldere diffuse nevel in het sterrenbeeld Eenhoorn. Hij wordt ook wel aangeduid als NGC 2237. Dat betekent dat het nevel 2237 is in de beroemde New General Catalogue. De schijnbare middellijn van de Rosettenevel is zo’n 80 boogminuten. De afstand wordt geschat op 1600 lichtjaar. Dat betekent dat de werkelijke middellijn ongeveer 55 lichtjaar moet bedragen. Opvallend is de grote dichtheid van de nevel. De massa bedraagt meer dan 10.

Tak van de medische wetenschap welke zich bezig houdt met de invloed van het verblijf in de ruimte op de mens. Medische onderzoekingen op het gebied van de ruimtevaart hebben ook in algemene zin belangrijk bijgedragen tot onze kennis.

De eerste voorspellingen van zons- en maansverduisteringen gebeurden door bestudering van de sarosperiode. Dat is de periode waarna de zon, de maan en het snijpunt van hun banen weer in dezelfde onderlinge positie staan. De sarosperiode bedraagt 6585,3 dagen ofwel 18 jaar en 10,3 dagen. Dus 18 jaar en 10, 11 of 12 dagen (je moet ook rekening houden of in die periode 3, 4 of 5 schrikkeljaren zitten) na een bepaalde eclips, vindt er meestal opnieuw een verduistering uit de zelfde sarosreeks plaats.

De planeet Saturnus Vanaf de zon is Saturnus de zesde planeet. Het is boven dien de verst verwijderde planeet die we gemakkelijk met het blote oog kunnen zien. De afstand tot de zon bedraagt gemiddeld 1.427.000.000 kilometer. Dat is bijna 10 keer zo ver van de zon als de aarde. De planeet heeft bijna 30 jaar nodig om éénmaal om de zon te bewegen. Dat is dan ook de reden waarom wij Saturnus soms jarenlang in hetzelfde sterrenbeeld kunnen zien staan.

In het gewone taalgebruik is dit de tijd tussen zonsonder gang en het moment dat het helemaal donker is geworden. We onderscheiden: de burgerlijke schemering: de tijd tussen zonsondergang en het moment dat de zon 6« graad onder de horizon staat; de nautische schemering: de tijd tussen zonsondergang en het moment dat de zon 12 graden onder de horizon staat; de astronomische schemering: de tijd tussen zonsondergang en het moment dat de zon 18 graden onder de horizon staat.

Als je de maan enkele dagen achtereen aan de hemel volgt, kun je duidelijk zien dat de maan langzaam maar zeker tussen de sterren doorschuift. Dit komt doordat de maan om de aarde draait. Na ongeveer één maand staat de maan weer op dezelfde plaats. De maan heeft dus ongeveer één maand nodig om rond de aarde te draaien. Hier komt het woord maand vandaan. Het zal je opvallen dat de vorm van de maan steeds anders is.

Dit sterrenbeeld is tegen het einde van de 17de eeuw door Johannes Hevelius ingevoerd. Oorspronkelijk noemde hij het sterrenbeeld Schild van Sobieski. Hij deed dit ter ere van de Poolse vorst die hem, nadat zijn sterrenwacht in Dantzig tot de grond toe was afgebrand, grote steun verleende. Het sterrenbeeld Schild bestaat slechts uit zwakke sterren. De helderste ster is van magnitude 4,06 en staat op een afstand van 205 lichtjaar.

De Franse sterrenkundige Nicolas-Louis de Lacaille (1713 1762) heeft een groot deel van zijn leven op de sterren wacht van Kaapstad (Zuid-Afrika) doorgebracht. Daar tekende hij nauwkeurig de posities op van vele duizenden sterren. Gedurende zijn verblijf op het zuidelijk halfrond heeft hij vele nieuwe sterrenbeelden ingevoerd. Dit sterrenbeeld noemde hij Equus pictoris. Dat is Latijn en betekent Schilders ezel. De Internationale Astronomische Unie nam alleen het tweede gedeelte van deze naam, Pictor (Schilder) over, maar soms wordt het sterrenbeeld toch nog Schildersezel genoemd.